ماه نیایش و نجوا

روز ها از پی هم گذشت و دوباره رمضان رسید.. ماه بخشش و مهربانی.. ماه رسیدن از خود به خدا.. ماه سحر های فرصت.. ماه امید و توبه.. ماه تمرین تقویت عزم و اراده.. ماه میعاد با معنویت..رمضان ماه باز یافتن خود گمشده... رمضان بهار قرآن و موسم نیایش و راز نیاز... روزهایش به نجواهای عاشقانه می گذرد میان خالق و مخلوق.. خالق که با کلامی به روح بخشی قرآن سخن می گوید و مخلوق به هر زبانی نیازش را از عمق جان فریاد می کند..
                   ******
در انتهای کتاب "شوق کعبه" نوشته ی استاد ارجمند آقای "اسماعیل شفیعی سروستانی " مناجات زیبایی آمده که حیفم آمد دوستان از خواندن این نجوای عاشقانه بی بهره بمانند..... التماس دعا....

              "  نجوا   "

         الهی! ربی!
         ای آرمان و مقصود من..
         ای همه ی خواسته و ای آرزوی من..
         سوگند به تو که جز تو
         نه آمرزنده ای برای لغزش هایم می یابم
         و نه
         مرهمی برای دردهایم
         مولایم!
         ای پاسخگوی درماندگان!
         ای برطرف کننده ی پریشانی!
         ای پرده پوش هر ناروا!
         به تو روی آورده ام تنها به تو
         شاید که بخوانیم
                       ***
         خدای من !
         ای آنکه خواستارش مردود نمی شود!
         آرزومندش نا امید نمی شود
         و درگاهش بر خوانندگان باز است و
         پرده اش بر امیدواران برداشته.
         الهی!
         جانی را که به توحیدت عزیز داشتی
         چگونه بر خواری هجران ذلیل می گردانی!؟
         دلی را که در کمند عشق خود گرفتار آوردی
         چگونه به آتش دوزخ می سوزانی!؟
         اگر توشه ام در سیر به سوی تو اندک است
         گمانم بر توکلی که بر تو کرده ام نیکوست
                       ***
         اینک منم آنکه روبروی نسیمهای رحمت و  مهربانیت ایستاده!
         آنکه به بخششهایت اعتماد کرده
         آنکه به سرپرستی تو نیازمند است.
         آنکه باران جود و لطف تو را سراغ می گیرد
         پس: 
         آنچه از فضلت آغاز کرده ای به انجام رسان.
         آنچه با حلمت بر من پوشانیدی عیان مکن.
         آنچه از کرمت بخشیدی, سلب مفرما.
         آنچه از زشتی کرده ام ,بیامرز.
                       ***
         الهی و ربی!
         تو را پیش خودت شفیع آورده ام.
         از تو به خودت پناهیده ام.
         به درگاهت آمده ام در حالی که
         احسانت را چشم دارم.
         و از ابر فضیلتت خواستار بارانم.
         و به امید جویبار عطای توام.
         و تنها در خانه ی تو را می کوبم.
         پس آنگونه که سزاوار توست از آمرزش با من کن نه آنچنان که من شایسته ام.
                       ***
         الهی!
         بخششهای پی در پی ات من را از سپاس تو غافل ساخته,
         ریزش فضل تو,من را از بر شمردن ثنای تو عاجز کرده,
         لطف سرشارت من را از ستودنت باز داشته,
         نعمت بی حدت من را از نشر نیکی هایت ناتوان ساخته,
         پس:
         تو خود طاعتت را به ما الهام کن!
         تو خود ما را از معصیت برکنار دار!
         پرده های شک را از دیدگانمان بردار!
         حق را در نهادمان ثابت دار!
         از لذت مناجاتت بهره مند ساز!
         در حوضچه های محبتت واردمان کن!
         و شیرینی دوستیت را به ما بچشان!
         کیست آنکه شیرینی محبت تو را چشید و غیر تو را خواست!؟
         کیست آنکه با تو مآنوس شد و از تو روی برگردانید!؟
         و الهی!
         ما را آن ده که ما را آن به.
                                   

/ 0 نظر / 20 بازدید